“Toen Colette mij online benaderde voor een shoot stond ik net in de Coop te stressen omdat ik voor t eerst in 5 jaar een pizza Hawaï ging eten. Het eerste wat ik dacht was: “ben ik wel dun genoeg? Zie je dat ik ziek ben?”, ik liet die pizza bijna voor wat t was.

Als Colette mij nu had benaderd had ik er anders over gedacht, ik ben nu zelfverzekerd en weet wat mijn eigen normen en waarden zijn.
Van een altijd onzeker en (achteraf gezien) ongelukkig meisje ben ik voor t eerst in heel m’n leven trots op wie ik ben, van binnen en buiten, ik ben gelukkiger dan ooit en vooral heel trots op wat ik bereik. Ik zou nu zelfs wel wat modellen werk willen doen!
Ik weet echt niet meer hoeveel ik weeg, ik ben m’n weegschaal zelfs kwijt. Ik eet 12 boterhammen met roomboter en hagelslag per dag, naast alle snacks, bakken volle yoghurt met cruesli, etc. Ik eet zelfs elke dag friet en hou ontzettend veel van m’n lichaam.
Ik heb geen restricties meer en heb geleerd dat ik m’n eigen beste vriend moet zijn. Door m’n lichaam te geven wat t vraagt en te accepteren dat t mega veel is heb ik nu een mooie relatie met m’n lichaam en met eten, t meest lastige om te doen maar wel t mooiste wat er is.”
 
 
 

  “Ik ben bij een gezin ingetrokken op de boot waar ik al 4 jaar werk, ik woon hier nu bijna 5 maanden en ben onwijs dankbaar en gelukkig. Ik leer hier alles wat je op een opleiding zou leren, ik ben dus praktisch gezien aan t studeren en werken tegelijkertijd. Als je mij een half jaar geleden had verteld dat ik van anorexia hersteld zou zijn, had ik je nooit durven geloven.”  

Oktober 2021: “Precies een jaar geleden ging ik met ontslag uit het ziekenhuis. Eigenlijk was dat niet de bedoeling, ik was te ziek voor het ziekenhuis waar ik was opgenomen en moest naar een ander ziekenhuis waar ze meer kennis zouden hebben van anorexia. Mn ouders besloten mij mee naar huis te nemen, tegen alles in. Nu een jaar later woon ik in Antwerpen, ik kan doen en laten wat ik wil, heb ik oprecht lol met vrienden en begin ik gelukkig te worden door dingen te verwerken.

In het ziekenhuis waren er 3 dingen waarvoor ik wilde herstellen:

1. Om kinderen te kunnen krijgen

2. Om anderen te helpen

3. En om mijn eigen horeca zaakje te starten.

Als ik daar nu aan terug denk zijn dat nog steeds mijn doelen en ben ik er ook druk mee bezig, behalve die kinderwens, die stel ik nog even uit 😉

Ik ben nog herstellende, ik ben nu in een soort tussen fase van ziek en hersteld. Ik moet me vast houden aan dat het beter is zonder anorexia omdat terug gaan soms een makkelijkere oplossing lijkt. Maar ik doe het niet want mijn dromen wil ik werkelijkheid maken zonder die k*t ziekte.

Ik vertel vaak niet meer dat ik anorexia heb gehad want ik ben gewoon Nico en dat is iets van mij, ik wil gewoon gezien worden als een normaal persoon en t voelt kei goed!

Ik praat d’r wel over als mensen er naar vragen, ik wil namelijk andere helpen. Zo help ik ook twee personen met anorexia.

Toen ik een jaar gelden met ontslag ging walgde ik van mijn lichaam, dacht dat ik dat wel zou oplossen door niet te eten. Een jaar later is t het zelfde, op een ding na, door wel te eten krijg je zo veel meer terug! En door dat terug te hebben komt de liefde voor mijn lichaam stukje bij beetje. Anorexia gaat niet over eten of gewicht, maar een gezond gewicht breng veel meer geluk. Ik heb goeie en slechte dagen maar t mooiste van alles is dat ik nu oprecht gelukkig begin te worden, kan dansen en sjansen met mijn vrienden op feestjes zonder onzeker te zijn, betere relaties heb met de mensen om mij heen en mijn onderliggende zooitje een keer op orde krijg. Ik ben d’r nog niet maar de finish is in zicht 🥰“